Ondertitels door Mister Bee Bart Besems
Als er geen drummer is, er is geen timing.
Hoor je die drummer?
Kun je de drummer horen?
Kan je me horen?
Ja.
Je kunt het juiste doen, je kunt het juiste doen,
maar als je het juiste doet, zelfs met de juiste persoon,
om de juiste reden,
maar als het op het verkeerde moment is...
alles wordt opgekrikt en verdraaid.
Iemand zegt timing.
Tijdschema.
Prof had zo'n geweldige timing.
Terwijl de kap ging door veranderingen,
terwijl Amerika ging door mutaties,
Paul Chevalier kan je vertellen,
je kon vertrouwen op de solide timing van Prof.
Conrad Johnson en de Kashmere Stage Band.
We werden genoemd Donder Ziel.
We noemden hem Prof at Kashmere Senior High School
want Prof staat voor Professor.
Een muziekleraar uit Houston
draaide zijn middelbare school band tot een nationale sensatie.
Ik kreeg het idee om een ​​band te beginnen
en bouw een band uit jonge mensen
dat was equivalent in geluid en qua uiterlijk
aan die van de professionals.
Hij reikte tot in onze ziel.
Hij kon de toekomst in ons zien.
The Kashmere Stage Band gaf de gemeenschap een deel van haar identiteit.
Het maakte iedereen trots omdat we aan het schoppen waren.
Kasjmier was gewoon krap.
- Wij waren de bom. - Het was de lik.
Het was de slechtste band van het land.
Ze hebben hun verklaring afgelegd, man.
Wanneer de Kashmere Stage-band waren op hun hoogtepunt,
ze waren net zo goed of beter dan welke funkband in het land dan ook,
professioneel of anderszins.
Dit is geweldige funkmuziek,
en het zijn middelbare scholieren.
Let op, alle Kashmere High School studenten, dit is...
Waar is je uniform?
Uh-huh, ik ben niet aan het spelen.
Stage band optredens op de middelbare school
bleek vaak niets te zijn meer dan herinneringen,
maar hier op Kashmere High School
in het noordoosten van Houston,
een legende werd voortgebracht.
Hij was voor het eerst aanwezig het Houston College voor Negros
en hij studeerde later af aan Wiley College
in Marshall, Texas.
37 jaar lesgeven.
Hij werd gemarkeerd als een voorname bandregisseur
hier in deze vier muren.
Zie je al die trofeeën daar?
Hij zette deze plek op de kaart.
De heer Conrad O. Johnson.
Prof, wat was het meest favoriete deuntje? dat je hebt geregeld?
Favoriete melodie? Nu stel je me een vraag.
L-ik schreef meer dan 50 deuntjes en arrangementen.
Heb ze uiteindelijk aan de andere bands verkocht die in de wedstrijden speelden.
Ja dat deed hij.
Ze speelden mijn deuntjes tegen mij.
Dat was iets.
Ik denk het meest opwindende ding over het zijn van een bandregisseur
introduceert aan mensen wat een band kan doen
en hoe goed ze het kunnen. Ik heb er echt van genoten,
en sommigen van hen deden een geweldige job erop, te man.
- Ja. - Ja.
Waar komt het gevoel om te spelen binnen?
Nou, ik zou zeggen dat het gevoel komt...
eh, vaak van mijn eis.
Je moet je eerst ontwikkelen in zijn achterhoofd dat hij het kan.
Zodra hij zich realiseert dat hij kan spelen
met dezelfde geluidskwaliteit die een vakman heeft,
dan blijft hij erbij
en daar zal hij naar streven.
Maar dit moet zijn ontwikkeld in zijn geest,
en dat is het eerste waar ik voor werk.
Ik was een beetje verlegen.
Ik zou eigenlijk een soort van verschuilen achter mijn instrument.
Dat is... Dat is waar... waar mijn kracht was.
Ik had dat ding niet dat zou uitstappen en zeggen,
"Ok, ik ben er."
Dat bezat ik niet.
Dus mijn voertuig daarvoor was de band.
Ik werd toegewezen aan een andere middelbare school.
Het was een overwegend blanke school
waar ze niet echt hadden een goede toneelband,
maar ik... ik kon het niet meer aan.
Ik heb het gewoon op me genomen dat ik gewoon naar Kashmere zou gaan.
Alles ging goed, volgens plan,
tot op een dag de presentielijst voor mij op kantoor gestuurd
en zei dat je niet in de zone bent.
Dat zou je niet moeten zijn hier naar school gaan.
Ik was bang om te zijn verdreven uit Kasjmier
en niet kunnen blijven en in de band zijn,
en toen keek mijn vader naar een appartement huren in de zone.
Ik deed het een beetje voor de meisjes.
Maar ik begon het leuk te vinden
en, uh, ik eigenlijk, weet je, begon te leren spelen.
Bruce was erg populair.
Op dat moment, oh, hij had... alle jongedames.
Ze zaten allemaal achter hem aan, je weet wel, zijn talent.
Hij was de saxofonist, de fluitist.
Hij speelde alles in de band.
Ik was een beetje egocentrisch, denk ik, een beetje arrogant.
Ik bedoel, ik was Meneer Baritonsaxofoon.
Het was gewoon een goede tijd, een goede situatie.
Mijn laatste jaar, het was... het was fantastisch.
Ik was de grappenmaker van de band.
Prof zou ons zeggen: "Hé, jongens, snap het grote hoofd niet.
Wat je ook doet, krijg niet het grote hoofd."
Kijk, je kon het niet helpen maar pak het grote hoofd.
Je zat in de Kashmere Stage Band, je hebt al een groot hoofd.
Ik was een timide, verlegen meisje
dat wilde gewoon spelen en goede cijfers halen
en echt niet gezien worden.
Ik moest vooraan staan van de saxofoonsectie bij de try-outs,
en dan zeiden ze: "Hier is ze.
"Ja, draai je om, schat.
O, ze is zo mooi. Oh, Gaila."
Weet je, ik heb gehoord al deze geluiden achter me
terwijl ik de solo speel,
maar ik heb het gehaald.
Ik was binnen. Ik was binnen.
Mensen zouden opmerkingen maken als,
"Een meisje op een trombone? Een meisje dat trombone speelt?
Trombones zijn voor jongens."
Weet je, meisjes speelden geen trombones.
Ze zouden me willen maken speel het nog meer.
Een meisje kan het spelen en doe de bewegingen
en, weet je, ga naar beneden zoals Prof wilde dat ik dat deed.
Ik ben opgegroeid met een echte misdadiger, noem maar op.
Ik heb slechte dingen gedaan.
Ik heb altijd iedereen opgejaagd.
Het kon me niet schelen wat ze te zeggen hadden.
Want ik ben... Ik ben de mo-fo hier om onder de leiding van die man te komen.
Die man hield me in leven.
Hij vormde me tot een geheel andere uitdrukking.
Ik ging erheen en kreeg al deze dingen hier.
Ik heb dit zelfs gestolen van prof.
In juni vorig jaar,
een partner van mij, naam van Reginald Rollins,
wie was er ook de Kashmere Stage Band,
hij en ik waren op een dag aan het praten
over het in elkaar zetten de originele Stage Band-leden.
We proberen te herenigen de Kashmere Stage Band
voor het eerst in meer dan 30 jaar.
Hoe ga je zo zijn?
Hier is het voor ons allemaal begonnen.
Hier in Kasjmier.
- Oh Allemachtig. - Kijk.
Bekijken.
Oké, dit is helemaal verkeerd, we moeten dit opnieuw doen.
Man, ik kan dit niet geloven.
Deze kamer lijkt om de een of andere reden kleiner.
- Hoe gaat het met jullie? - Hallo.
- Hoe gaat het met je? - Banddirecteur?
Adriaan Tyler, nieuwe banddirecteur bij Kashmere.
- Tyler, juist. - Alles goed?
Ik heb eerder met je gesproken. Ik ben Rollo.
Oké, ja. Leuk je te ontmoeten.
Ik ben Craig Baldwin.
Ik ga beginnen met vier stoelen voor de trompetten,
vier voor de trombones, vier voor de saxen.
We kregen de telefoons. We zijn begonnen met bellen
en we vertelden ze waar het evenement voor was?
en dat het voor Prof was, en onmiddelijk,
ze begonnen horens uit te trekken, het stof van ze af kloppen.
De spinnenwebben uitblazen.
Een moment alstublieft. Laat me uitzoeken hoe ik je hier kan krijgen
want ik moet je hier zeker hebben.
We gaan doen wat nodig is
om weer in vorm te komen om dit evenement te laten slagen.
Ik bedoel, we hebben jongens die komen uit de hele Verenigde Staten,
eh, Californië, van de oostkust.
We hebben jongens die binnenkomen,
eigenlijk, van verschillende delen van de wereld.
Begint nu ergens op te lijken.
Ik ben erg benieuwd naar:
Hoe gaan we klinken?
De trompetten stonden, dus...
Ik zet wat stoelen neer terug daar voor 'em
maar ze zullen staan.
Je weet dat deze jongens hebben een beetje oud op 'em nu.
Je weet wel, ze waren niet zo kwiek als ze waren.
Je kwam in deze kamer met je focus, klaar om te spelen.
Kom niet te laat in deze kamer.
Praat niet, onderbreek niet. Doe dit niet, dat...
Het maakt mij niet uit of het kauwgom is. Jij kan niet.
En toen die man zei: "Sta op", iedereen stond synchroon op.
Het was als een sergeant, maar het...
Hallo. Ik ben 50 jaar oud, man.
En ik denk dat dat een van de redenen is waarom ik 50 jaar oud ben geworden.
Het moet gedaan worden terwijl Prof hier bij ons is
om hem te laten weten dat wat hij deed was niet voor niets
en... en wat hij deed
betekende veel tot veel van verschillende mensen.
We doen het voor de man.
We doen het voor Conrad Johnson.
Mijn hele verlangen
is om de geest te trainen en vorm te geven van elk individu
waarmee ik in contact kom
vanuit het standpunt van hem te onderwijzen.
Als ze voor het eerst bij mij komen,
ongeacht wat voor soort van toon die ze hebben,
Ik werk eraan om die toon te ontwikkelen.
En dat is de eerste stap:
Leer het instrument bespelen...
dan de muziek.
De meeste scholen begonnen met toneelbands eind jaren '60 en begin jaren '70.
Sommigen waren er eerder dan anderen.
Stagebandmuziek was zeer zeker geëvolueerd van de big bands van de jaren '40.
Dat is het soort muziek dat je speelde.
Je speelde de populaire muziek en de normen.
Het langste was er een gevoel onder schoolmensen
dat deze muziek niet de moeite waard was,
dat deze muziek bijna, uh...
vulgair.
Jazz altijd gesuggereerd
dat het een soort situatie was waar drinken was toegestaan,
nachtclubs enzovoort.
En veel beheerders en curriculum mensen
wilde dat niet in de hoge... in hun schoolprogramma's,
dus we moesten het verfijnen.
Dus dat is waar de toneelband naam vandaan kwam.
Veel van deze dirigenten van middelbare schoolbands
kwam uit het jazztijdperk,
zodat ze mode zouden maken deze optredens,
podiumbands, dat zou muziek opnemen en uitvoeren
dat werd geïnspireerd door jazz
maar werd gedaan in een veel meer popmuziek soort manier.
Er is veel uitgekomen supervierkant zijn.
Elke 150 stagebandrecords die je kunt vinden
uit de late jaren '60 en vroege jaren '70,
misschien zal een van hen dat zijn door een zwarte band, weet je.
Misschien twee of drie van 'em zou van een gemengde band zijn.
Je weet wat ik bedoel?
Zoals, het was... een wit fenomeen.
Toen Prof deze band in elkaar zette,
het was echt geen standaard een geheel zwarte band hebben
geleid door een zwarte, weet je, band directeur.
Concurrentie toen, man, overwegend wit was.
En dan bedoel ik overwegend wit.
En we waren daarbuiten. Een geheel zwarte band.
Conrad geloofde dat er geen limiet was op het vermogen van een kind om muziek te spelen.
Hij zou ongelooflijk zitten hoge doelen voor deze kinderen,
en Conrad inspireerde hen om er alles in te steken.
Dit deden ze vroeger eruit zien als vroeger.
Ik zwierf vroeger door deze buurt
terroriseren met mijn broer en mijn neef...
mijn broer Darrell en mijn neef Delton.
En dit huis hier aan de linkerkant is het huis van mijn oom.
Nou, hij gaf me mijn eerste toetsenbord,
die werd gestolen.
Een van mijn neven heeft ingebroken in een club op een nacht en stal het,
en hij kwam naar mij toe, probeert het aan mij te verkopen voor $ 300.
Ik ben geboren en getogen in de vijfde wijk,
maar wat ik daar kreeg met Prof,
hij was de eerste dominant mannelijke figuur die ik had
om me te leren hoe ik een man moet zijn.
L-Ik kan me herinneren dat ik naar hem toe liep
en, weet je, het was alles over de gangsterhouding,
de misdadigerstaal, weet je?
Je weet wel, zo praat je niet tegen me.
Het maakt me niet uit of ik het begrijp Wat je zegt.
Zo praat je niet tegen me.
Omdat je nooit weet wie je bent ga praten in het veld
en jij vertegenwoordigt mij.
Jij vertegenwoordigt de Kashmere Stage Band.
Jij vertegenwoordigt Kashmere High School.
Je vertegenwoordigt je gemeenschap.
Kom hier niet binnen met je criminele persoonlijkheid.
Mijn vader stierf, weet je,
toen ik een jaar of 7, 8 was.
En mijn tante Bert, weet je, ze besloot me op te nemen.
Ik hou van dit huis.
Ze heeft me op gang gebracht.
Ze heeft zes kinderen grootgebracht en ze heeft er drie verloren,
en dit huis is een soort universiteit.
Een van de dingen waar ze heel goed in is,
ze is... ze is echt goed in om je het punt te laten zien.
Hallo.
Het werd tijd dat ik die kus kreeg.
Je weet dat ik je moet geven kusjes en knuffels en...
Ohh!
Alles goed?
Nou, weet je, mijn leven is altijd in achtbanen.
Het ene moment is het fantastisch,
en een ander moment is het gek, maar ik heb...
Dus je hebt mijn regels overtreden.
Ik heb het niet geprobeerd.
Je hebt mijn regels overtreden.
Ik wil je iets laten zien.
Ik ga die schoenen uitdoen om je iets te illustreren.
Zou jij de juiste schoen dragen? op de linkervoet?
Nee.
En de linkerschoen op de goede voet?
Nee.
Zou je dat niet doen?
Nee.
Dat betekent dat je als man goed van kwaad zou onderscheiden.
Rechts.
Ik heb vier jongens opgevoed.
Mm-hm. Vier slechte jongens.
Nee, jij... je gaf me geen...
Oh kom op, je weet dat het verschrikkelijk was.
Je gaf me geen probleem.
Ik weet waar je was,
maar de andere twee Ik wist niet waar ze waren.
Maar ik weet het altijd waar je was.
Daar in die kamer.
In die kamer aan het oefenen.
Klopt. Je weet wel, want een van de dingen die je me vertelde
is dat ik geen fout kan maken, en ik zou uit die band zijn.
Ik moet in die band zitten.
Die band gaat me nemen ergens op een dag.
- Rechts. - En je had gelijk.
- Hij heeft je gedragen. - Hmmm.
Nou, heb ik je al verteld dat we...
Ik ga ergens dichtbij regisseren tot 25 tot 30 mannen tegelijk?
Ik ga de rol van Prof . spelen voor de bigband.
Prof deed zijn deel als een leider
en jullie jonge mannen instrueren
een groot muzikant te zijn.
Ja, hij deed zijn deel.
Hij deed dat.
En ik mag er niet over klagen.
Hij deed echt zijn deel,
en ik vond het geweldig
voor jonge mannen om uit de vijfde wijk te komen
om te bewijzen, laat de wereld zien het was iets goeds,
jonge mannen opgegroeid in de vijfde wijk.
Ik weet altijd waar je was.
Ik houd van je.
- Ja. - Heel veel.
Je breekt mijn regels.
We waren een beetje afhankelijk van Conrad,
waarschijnlijk meer dan we zouden moeten hebben,
en... en onze band, weet je, meer dan de helft was...
Weet je, vaders waren niet thuis
of waren er geen vader figuren in hun leven,
dus we voelden ons allemaal aangetrokken tot hem.
Dus hij leerde ons niet alleen de muziek,
hij leerde ons hoe we mannen moesten zijn.
Mijn vader nam me mee om te zien alles wat muzikaal was.
Nou, Duke Ellington gaat over... daar een van de beste voorbeelden van.
Het was gewoon... Het betekende zoveel voor mij.
Toen ik 17 was, Ik had professioneel kunnen gaan.
Ik speelde dates bij clubs voor minimaal 10 jaar.
Ik had overal kunnen werken,
maar ik heb een baan aangenomen om ervoor te zorgen dat ik thuis bleef.
Ik was ongeveer 25, en ik ontmoette Birdie.
Ik wist toen dat ik haar voor mijn vrouw wilde hebben.
Dus ik vraag haar of ze me mee uit kan nemen...
arme man, ik heb geen geld, maar ik zal werken...
en zij-ze zei, "Ja, ik neem je mee."
En dat is wat ik deed, en ik begon les te geven op school.
Man, hij hield van Birdie. Man, hij hield van Birdie.
Man, we zouden 's avonds laat weg zijn.
Mama Birdie zou bij ons zijn.
Daar bij ons.
"Oké, jongens.
"Jullie weten allemaal dat Conrad het tegen jullie gaat opnemen.
Jullie kunnen maar beter goed handelen vanavond."
Man, Prof hield van die vrouw. Mama Birdie.
Ach, ze was... zij was zijn ruggengraat.
Ze was zijn alles. Alles.
Mama Birdie was een mama aan ons allemaal.
We konden zien wanneer Mama Birdie kwam aan de deur
want hij zou letterlijk gewoon stoppen
en kijk haar gewoon aan.
Er was een voortdurende liefde dat iedereen wilde,
zeg: "Goh, kijk eens naar die twee."
Ze passen bij elkaar.
Als een handschoen.
Ik was 52 jaar getrouwd.
Ongeveer 10 jaar geleden stierf mijn vrouw.
Hé, prof, gefeliciteerd met je verjaardag.
Hey schat.
Dus we wachten tot u komt, Prof, zodat we konden eten.
Okee.
- Ik wacht op je. - Goed om hier te zijn, man.
- De waarheid moet bekend zijn. - Goed om je te zien.
We hebben kip,
we hebben ribben,
we hebben borst,
we hebben worst, boudin en regelmatig.
We hebben bonen, we hebben aardappelsalade,
maïskolven, pastasalade, en vuile rijst.
Weet je, gezegend zijn om onze patriarch hier te hebben
viert zijn 92e verjaardag.
We maken ons klaar om te zingen ik wens je een gelukkige verjaardag.
Dit is je verjaardagstaart.
Het is één kaars.
Kun je het uitblazen?
Ik houd je hoed vast.
Kom gedag zeggen tegen prof, Cameron.
Dat is je overgrootvader.
Gefeliciteerd.
Ja, ze zei het. Ja bedankt.
Dat is de zoon van Charles Junior.
Hier is een man die...
die iedereen in de branche kent
en hij had kunnen zijn een professionele muzikant,
maar hij koos ervoor om zijn gezin groot te brengen en om hier te blijven
en beschikbaar zijn aan ons om ons op te voeden.
Je hebt zoveel vol leven muzikant zijn.
Wanneer ik... wanneer ik les geef jonge mensen,
Ik voel dat ik ze geef iets waar ze op kunnen leunen
de rest van hun leven.
We hebben een kameraadschap.
Gewoon om de uitnodiging te ontvangen was... was gewoon overweldigend.
Dit... dit is geweest lang komen.
Dit had moeten gebeuren 20 jaar geleden.
Het is voor Conrad, weet je.
Het is gewoon, weet je, wat hij ons heeft bijgebracht.
Weet je, geef terug.
Niet alleen nemen, nemen, nemen, nemen.
Terug geven.
Ik krijg de kans om mensen te zien die ik meer dan 30 jaar geleden kende
en we krijgen een kans om de muziek af te spelen
dat we speelden toen we zaten op de middelbare school.
Dat vatten we niet licht op.
Ik denk dat we het allemaal hebben gehoord veel in het nieuws over Kashmere
en dingen die zijn gebeurd in de jaren sinds we vertrokken.
Het is voor ons een manier om iets terug te geven, om dat in één keer te laten zien,
dit bandprogramma in Kashmere was een bron van trots voor deze school.
Dit is een must. We moeten samenkomen
om dit voor onze leraar te doen,
voor onze vader.
Wat we ook moeten doen, we zullen het doen.
Ik zou komen van... Ik weet het niet.
Als ik op de Zuidpool was geweest,
Ik zou een manier vinden hiervoor terug te komen.
Iemand, Ik weet niet meer wie,
schreef een artikel over ons en ze zeiden:
dat studenten binnenkomen de Kasjmier-bandkamer
voer het in alsof ze binnenkomen een kathedraal of een tempel.
Hé, allemaal.
Wat gebeurd er? Wat gebeurd er?
Lopend in die bandkamer met mijn saxofoon
was als, je weet wel, gaan naar je oma's huis...
en er wordt wat eten gekookt.
En de kachel en de rode bonen en rijst en maisbrood.
Hé, schat konijntje.
Goed om je te zien.
Oh, we zijn samen opgegroeid, nietwaar, meisje?
Ja. Ja, dat deden we.
We begonnen...
Toen ik die kamer binnenkwam voor het eerst na al die jaren,
het is heel ontroerend.
Meneer Middelton!
Het is heel ontroerend.
Wauw, o!
Nee!
Oh! Hey man! Wat is er, W.L. NS?
L-ik kon mijn hart voelen fladderen, weet je.
Hoe gaat het man?
En hier, nogmaals, Ik had deze kans om...
om terug te keren, weet je, en...
Kijk daar rechtsboven.
Dat ben ik daar.
- Bovenop? - Kijk, een, twee...
- bovenop. - Oh ja, ja.
Dat ben ik, en kijk naar Reggie.
- Oh, je ziet er hetzelfde uit. - O ja. Ja tuurlijk.
Je loopt de bandkamer binnen
en je begint het gevoel te krijgen dat je zit nog op school.
Je hebt net je klas verlaten
en je bent onderweg naar de bandkamer.
Jij bent... Het is tijd voor bands.
Hoe gaat het man?
Goed je te zien, man.
Lopend in die bandkamer brengt gewoon een stroom van herinneringen terug.
Rondkijken in de kamer
en... en stel je voor Prof op een bepaalde plek zijn
waar je hem kende.
Stel je voor dat de band wordt opgericht.
Je scant alle gezichten
en de mensen waarmee je in de band zat,
waar ze zouden zitten en net die tijd.
Hoe gaat het?
Het is gewoon, um, weet je, het is...
Het was een reünie van een ander soort.
Sinds onze drummer besloten om te verschijnen...
Dames en heren, Mr Craig Green is in het huis.
Het voelde bijna als wat ik voel dat voelen legervrienden, weet je?
We hebben samen veel meegemaakt.
Kom allemaal binnen.
Het is alsof hun geest, weet je, daar is.
En het zal er altijd zijn.
Goed om je te zien.
Je ziet er rijk en gezond uit, man.
- Ja, jij ook, maat. - Okee.
Ik was overweldigd en opgewonden want die gezichten waren terug.
Daar waren de jongens waar ik het vroeger moeilijk mee had.
Het waren nu mannen.
En we zijn volwassen vrouwen.
Mensen zijn nu grootouders, je weet wel, met grijs haar.
Je weet wel? 50 pond groter.
Je kunt het niet onder woorden brengen,
maar het was het warmst, het grootste gevoel.
Het was het ultieme gevoel.
Je wist dat je zou gaan weer bij elkaar komen
en kom terug op dat podium.
2, 3...
Sommige van deze jongens 30 jaar niet had gespeeld.
Als ik zeg 30 jaar, Ik bedoel 30 jaar.
En je kunt niet zomaar opnemen een trompet en blaas
als je het niet verknald had.
Het is... Het gebeurt gewoon niet.
Beetje verder.
Ik kwam naar buiten, echt, gewoon om te zien wat er aan de hand was,
gewoon om...
om naar te kijken en om met sommigen te herenigen van de toneelbandleden.
Ik kwam binnen als toeschouwer.
Ik had beter moeten weten,
want elke keer als ik contact heb met Gwen,
Uiteindelijk doe ik iets wat ik niet had verwacht.
Iedereen begroette me en ze zijn,
"Ok, je gaat spelen" uw instrument?"
Nee.
Ik heb dat ding al 34 jaar niet meer opgeblazen.
1974, diploma-uitreiking.
De rest van de jongens in de band, ze zeiden: "We hebben onze meisjes terug nodig.
We hebben onze meisjes nodig in de band."
Baba-daba-dop... Boww! 1, 2, 3, 4.
Ik liet ze me ompraten door te zeggen:
'Je kunt het. Je kunt het, Gwen.'
Ik heb zoiets van: "Nee, dat kan ik niet."
Ik heb die hoorn sinds 1978 niet meer opgepakt.
Ik dacht toen ik die eerste klap kreeg, Ik zou flauwvallen.
Ik was doodsbang.
Iedereen, kop op. Oke. Dit is de deal.
Um, we hebben veel Kasjmier katten in deze kamer die speelde vanaf '72
tot de laatste dag van de toneelband.
Daar kun je getuige van zijn, toch?
Maar het eerste wat ik wil doen,
Ik wil Tim Thompson hebben leid ons in een gebed.
Dominee Timothy Thompson.
O ja.
Laten we gewoon bidden.
Vriendelijke Hemelse Vader,
wij danken u voor deze gelegenheid.
Nu vragen we dat je zou schenk ons ​​geheugen
dat we ons kunnen herinneren hoe het vroeger was
en dat het ultieme evenement zal een zegen zijn voor iedereen.
1, 2, 3. Neem het!
Wauw!
Baba-daba-dop, boog!
Na-na-na Na-na.
Een en eh...
Ja! Een, eh!
Ik ben nogal een perfectionist,
dus natuurlijk laat ik het de mensen weten,
als het niet goed is, is het niet goed.
En dat kan ik begrijpen je had 30 jaar niet gespeeld,
maar ik kan het niet aan als een excuus nu
omdat je hier bent.
Hallo! Meer, een!
Ah! Ba, ba-ba, ba!
Raap het op!
Ba-ba-ba-ba-ba-ba-ba-ba.
Ba-da-bomp! Het is aan jou.
Toen we speelden, weet je, het is als oké,
maar we hebben nog een lange weg te gaan.
We slaan niet goed omdat, Weet je, we hebben al lang niet meer gespeeld.
Ik lach omdat...
Ik dacht dat we het echt deden,
maar echt, we klonken verschrikkelijk.
Alles begint terug te haasten.
Al die gevoelens, je geest begint te racen
en je begint te zien verschillende scenario's
van je middelbare schooltijd in de bandkamer.
Je kon het zien. Je speelt een bepaalde melodie,
Ik herinner me dat ik zat daar op dat moment.
Of ik herinner me hij had deze grote afro,
en hij kon het niet zien omdat het zou in zijn gezicht floppen.
Oh, ik weet nog dat ik luisterde hieraan thuis.
Ik bedoel, dit waren de jaren '70.
We kwamen net naar buiten van de burgerrechtenbeweging
en dus was er veel trots.
Eh, dat waren er veel van goede dingen die gebeuren.
Onze ouders hadden lang en hard gevochten,
en het was tijd voor ons om te schitteren.
Wij hadden meer vrijheid dan zij.
We hadden meer kansen.
Ze moesten gewoon worden teruggeduwd aan de kant met hun talenten.
Maar in de jaren '70 we hebben het naar buiten kunnen brengen.
Het was gewoon een ongelooflijke tijd.
Er was gewoon zoveel hoop.
Voor mij was alles open,
dit open gevoel dat ik had
dat er zoveel mogelijk zou zijn.
De focus lag op vooruitgaan.
Haal je opleiding.
Er is niets dat je niet kunt doen.
Je hebt gezien wat er in het verleden is gebeurd.
Nu neem je wat er is gebeurd
en neem het, en je gaat vooruit.
Maar er was ook de oorlog in Vietnam,
dus er was veel angst en veel schroom
over politieke kwesties.
Er waren veel onbekenden
en we waren gewoon de jonge mensen die opgroeien
gewoon onze weg proberen te vinden.
- Ik ben... - Ik ben...
...iemand! ...iemand!
Je had mensen vooral in de Black Power beweging in die tijd.
Weet je, iedereen bleef bij elkaar.
Weet je, jij op een zwarte school,
dus toen je naar Kashmere kwam, je wist het al.
De manier waarop je bewoog, de manier waarop je danste,
het moest zwart zijn.
Het was sexy. Het was afro.
Het waren meisjes, meisjes, meisjes.
En ze waren overal.
Elke keer dat je om je heen keek,
er kwam een ​​man binnen met een trenchcoat...
met zijn hoed opzij...
zonneschermen...
grote afro met blow-out kit.
Super vlieg.
De Super Fly-film heeft Kashmere overgenomen.
Het waren plateauzolen...
waar je ver in de lucht was.
Het waren geplooide overhemden...
en de grote vlinderstrikken. Oh.
Afros ging na een tijdje terug.
Ze begonnen de afrorug te kammen en doen wat je de "eendenstaart" noemt.
Zorg dat je je kleine...
Ik noemde het kruiden en bessen... waar je haar zou glanzen.
Meisjes, we komen daar boven met de minirokjes aan.
Ja, sommigen brachten het naar een ander niveau.
Het waren klokkenluiders.
Vrijetijdspakken.
Toen was het "strak klopte".
Man, er was geen kat
die auto reed naar Kashmere High School
die zijn ramen niet naar beneden had
een achtsporen pompen van God-alleen-weet-
dat beviel hem op dat moment.
Het begon met James Brown.
-James Bruin. -James Bruin...
deed het helemaal voor mij.
Aarde wind en vuur.
Aarde wind en vuur. Ze waren heet.
- De Barkays. - De Barkays.
Parlement Funkadelic.
George Clinton.
Oh, man, vergeet George Clinton niet.
Bootsy Collins.
De Commodores.
Kool en de bende.
Sly en de familiesteen.
De Funk. Je weet dat je hebt om de funk te hebben, man.
Met al die funk, man, het was zo smerig.
Alle muziek was toen goed voor me.
Want dat waren echte muzikanten dat was het spelen van de muziek.
Maar het voordeel, het voordeel, dat hebben we allemaal.
Deze kinderen hoorden geluiden waarvan ik weet dat ik het als kind niet hoorde.
Op het moment dat Prof introduceerde de band naar wedstrijden...
de andere bands waren allemaal soortgelijke nummers spelen...
...Tommy Dorsey of Duke Ellington of Graaf Basie,
en ze spelen, weet je, zoals, One O'Clock Jump.
Toen we voor het eerst in de muziek kwamen, we speelden deuntjes als Summertime.
Het was een goed deuntje. Het is een goed deuntje,
maar het is... het is... het is een ballad.
Nou, we verveelden ons een beetje met de muziek,
maar we wilden spelen.
Hé, man, Prof wist het het was een tijd van verandering,
en hij had deze kinderen in de band die al deze hoge energie had.
Weet je, ze wilden funk spelen.
Want nadat de repetitie voorbij was, weet je, iedereen gaat...
je weet wel, de drummer begin de beat neer te zetten,
gitaristen beginnen te spelen en dan zit Prof daar...
Hij... Nee, man. Deze jongens...
Toen begon hij zijn muziek te veranderen.
Dus begon hij er deze funk aan toe te voegen.
Hij nam eigenlijk de jazz,
want dat was onze basis, dat was onze basis,
en hij voegde funk toe aan de jazz, oké?
En zo schreef hij.
Man, hé, sterf niet en ga naar de hemel
tot je dit nummer hoort genaamd Hoofd Wiggle.
Oh, man, je praat over een goed lied.
Ik probeer ze een kans te geven zichzelf uitdrukken
op de manier waarop ze zijn.
Ik moest ze leren funk te spelen.
Je kon het gewoon horen het verschil. Jij...
Het was niet alleen spelen.
Het was wat je erin stopte.
Zijn muziek was, uh, soulvol...
funky, als je dat wilt zeggen.
En hij was de eerste die er mee kwam
en hij deed het beter dan wie dan ook
omdat zijn leerlingen opgroeiden daar naar luisteren,
en... en ze vonden het geweldig.
Hij was als de rattenvanger.
Toen we een liedje van Sly Stone deden,
hij nam het nummer echt mee
en behield een deel van de basis dus je wist dat het het lied was,
maar toen hij de horens er tegenaan zette...
het is net alsof je een Ritz-cracker hebt en een zoute cracker.
Je stopt een cracker met zout in je mond, en je zegt,
"Ja, man, dat is cool, dat is cool."
Maar iemand windt je op voor een Ritz cracker,
het is als, "Oh, man!"
Alle andere bands, ze waren gewoon, uh,
"Wauw! Wat zijn die jongens aan het spelen, man?"
Soms leek het alsof het zou zo hard toeslaan.
Het zou gewoon heel, heel intens worden,
en dat is wanneer, het zou me zelfs bang maken.
Ik had zoiets van, o!
En het zou gewoon gaan als een... als een...
een trein.
Hij wist dat als hij ze gewoon los zou laten...
en hij liet ze gaan en hun ding doen,
het ging...
dood iedereen in de competitie
omdat het was dus uit het linker veld.
Ze waren buitengewoon expressief.
Toen de Kasjmier opkwam? en de hel brak los,
waarom, ik bedoel, het, weet je, het was: "Ja, oké!"
O ja!
Weet je dat is... dat is een gevoel dat je krijgt
uit het publiek.
Oh...
Ja!
Ik had het gevoel dat de muziek niet genoeg was.
Omdat er mensen waren wie zou er naar de band luisteren?
die geen muzikanten waren.
Het was niet genoeg.
Dus ik heb de show erin gestopt,
en niemand had eraan gedacht om dat te doen.
Toen we ter plaatse kwamen en we begonnen te dansen,
dat dreef de juryleden wild.
Het maakte de jury gewoon wild
omdat ze het nog nooit eerder hadden gezien.
Trompettisten begonnen te bewegen.
Weet je, ze hadden de trompetten,
ze zouden deze kant op draaien,
men zou wegduiken
en de ander brengt het over zijn hoofd.
En dat deden ze helemaal langs de lijn.
Dan de trombonisten zouden hun trombones zo opzetten
en kijk, het was... het was toen meer een show.
Het was een showband.
Weet je, de sax zou doen...
Je weet dat ze deze bewegingen hadden met de hoorns
en of ze saxofoon spelen of... of wat, weet je,
en het is als, goedheid genadig!
Hoe kunnen ze dat doen? en tegelijk spelen?
Je weet wel?
We dansten terwijl we speelden en we groeven.
De andere bands, dat waren... ze waren echt goed.
Technisch waren ze goed,
maar ze hadden het gevoel niet.
Ziet u, zij hadden die ziel niet.
Het is gemakkelijk te begrijpen waarom ze de competities hebben geveegd
wanneer u naar de opgenomen uitvoer luistert van hun leeftijdsgenoten.
Conrad's band speelde muziek omdat het hun leven was.
Die kinderen hebben het overleefd.
En Conrad inspireerde hen om er alles in te steken.
Heb je het momentum gevonden?
nadat de band uitkwam waar? kon het grote publiek ze horen?
Het rolde als een sneeuwbal, man.
Winnen gaf ons gewoon een gevoel
dat we onoverwinnelijk waren als het om concurrentie ging.
We waren gevreesd. We waren een uitdaging.
Ze waren gewoon goed.
Niet goed zoals in mmm-mmm goed.
Goed als in God schiep de wereld goed zijn.
Zo goed waren ze.
Oké, in 1972,
Ik had geen idee van de omvang van wat er ging gebeuren.
Uh, we waren in Mobile, Alabama.
We zijn daar naar boven gegaan voor de toneelbandcompetitie.
Je weet hoe kinderen zijn. We gaan naar Alabama.
Je moet oppassen voor, je weet wel, de KKK,
en het was... het was alles schrok toen.
George Wallace was de... de toenmalige gouverneur.
En ik zeg segregatie nu,
segregatie morgen,
en segregatie voor altijd.
Die uitspraak hadden we gehoord die George Wallace had gemaakt, man,
en iedereen was een beetje, 'Hé, man, ik weet het niet van hier.'
Jazz is springlevend en wonen op de middelbare school.
Tientallen middelbare school jazzbands uit het hele land deed auditie
om deel uit te maken van de American High School Jazzfestival,
maar slechts vijf werden gekozen.
En die vijf waren net zo gevarieerd en uniek als de jazz zelf.
Het mobiele jazzfestival die nationale reputatie had.
Het was als een nationale play-off.
En het is waarschijnlijk, tot op de dag van vandaag, nog steeds de meest prestigieuze.
De bands die we zouden uitnodigen zou naar mobiel komen
geselecteerd worden voor de beste middelbare school toneelband in het land.
Wij zijn de enige zwarte band.
We gaan als laatste,
en weet je, dit is de grote.
Jij praat over ongeveer 30 jongens... zwarte jongens...
binnenlopen met witte overhemden en zwarte pakken,
het zal wat hoofden doen draaien.
Van Houston, Texas,
de Kashmere High School Stageband
onder leiding van De heer Conrad Johnson.
1, 2, 3...
Ze stonden als in brand.
Ik denk dat het veel mensen heeft verrast een stel tieners zo horen spelen.
Om zo jong te zijn als ze waren, ze waren één.
Ze waren een band.
Ze hadden niets te bewijzen,
maar ze wilden iets bewijzen.
Wanneer we naar de finish gaan
en, uh, er leek te zijn...
wat problemen met de rechters...
De rechters gingen terug in de groene kamer en ze zeiden: we zitten gewoon in een impasse.
De twee bands die hebben opgetreden in het slotconcert vanavond
waren even goed
en we willen...
om ze elk te geven een trofee voor de eerste plaats.
Prof vond dit helemaal niet leuk. Wees er gewoon eerlijk over.
Hij zei: "Het kan me niet schelen aan wie je het geeft. Geef het maar aan iemand."
En dan, weet je, dan gaan we.
Het duurde zo lang voordat ze besloten,
het schudde echt mijn geloof op dat moment.
Dat deed het zeker.
En ik herinner me de stem van de man, en hij zei: "De winnaar is..."
en hij zei...
Kasjmier.
Zoals dat.
Het was niet zo, Kashmere!
Het was als, Kasjmier.
En wij gewoon...
We gingen ballistisch.
Ik denk dat Prof huilde. Prof huilde.
Na 20 minuten daarvan was Prof, "Hé, man, laten we allemaal beginnen met het inpakken van deze spullen.
Laten we het op de bus zetten. We moeten nu terug naar huis."
Maar we haastten ons en ben daar weggegaan.
Dat was eigenlijk het einde van concurrentie...
op ons feest.
Toen de band uit 1972
toen ze dat nationale kampioenschap wonnen,
dat zette Kashmere op de kaart.
Hoeveel middelbare scholen? hebben hun eigen themalied
dat ze kunnen spelen in een jazzconcours?
En Prof schreef deze liedjes.
Dat is wat het voor ons deed.
Mensen wilden gewoon zijn in die winnende sfeer.
Iedereen probeerde te zijn het beste wat ze konden zijn.
Het voetbalteam begon het heel goed te doen.
Het debatteam, ze waren aan het winnen.
De toneelafdeling begon het goed te doen.
Het baanteam, ze waren aan het winnen.
En ROTC was top.
Onze junior en senior jaar op de middelbare school,
ons basketbalteam het staatskampioenschap gewonnen.
Het is een groot ding in de staat Texas.
Een jaar dat ROTC, de band,
het voetbalteam, het basketbalteam,
allemaal naar de staat en winnen.
Zelfs onze cijfers. 1975,
we kregen meer beurzen aangeboden aan studenten van Kasjmier
dan welke andere middelbare school dan ook in de stad Houston.
En in het midden van al die winnaars,
je had de Kashmere Stage Band.
Wij waren de bom. Wij waren de bom.
The Kashmere Stage Band gaf de gemeenschap een deel van haar identiteit.
Het... het was gewoon een bron van trots voor de school en de gemeenschap.
Je ultieme hoogtepunt moest naar Europa gaan
om daar op het festival te spelen.
Waar.
We reisden door de staat.
We hebben een paar plaatsen gereisd? door het land,
maar om helemaal naar Europa te gaan gewoon om te spelen,
zeker voor een zwarte school.
Gewoon ongehoord.
Het enige wat we wisten over Europa lag aan de overkant van het water.
Om maar liefst $ 35.000 of $ 40.000 op te halen was een vrij grote taak,
en ik aarzelde nogal.
We moesten letterlijk ga de straat op
en vraag om donaties. We hebben gepanikeerd.
Iedereen in de gemeenschap kwamen samen.
De zuidwest kant, de noordkant,
de oostkant en de westkant.
Alle zwarten kwamen samen.
En in een tijd waarin zwarten kwam nergens voor samen,
zij verenigden zich voor de Kashmere Stage Band.
Het kwam ter zake waar we ongeveer $ 10.000 tekort kwamen.
Financiële crisis geconfronteerd de All American Kashmere Stage Band.
Ze kwamen geld tekort. Toen nam de gouverneur het standpunt in.
We geloven in ieder van jullie.
We zijn trots op jullie allemaal.
Ik ben ook heel trots dat ieder van jullie zal zijn
een ambassadeur van goede wil uit Texel.
En ik weet...
Het is mijn voorrecht om u te presenteren
deze cheque van $ 10.000 om te helpen betalen...
Op een moment waar er was nog steeds het gezegde
dat zwarte kinderen niet konden leren,
zwarte kinderen waren inferieur, ze waren gewelddadig,
maar de Kashmere Stage Band was onze vertegenwoordiger.
Optreden in een Europese stad
is een beetje anders van optreden hier in Amerika.
Je wordt beschouwd als een artiest in plaats van alleen een muzikant
als je uitzonderlijk goed presteert,
en dit is de manier waarop we werden behandeld.
Ik bedoel, ze gaven ons het gevoel dat we filmsterren waren.
We waren op de top van de wereld en wist het niet.
We spraken met meisjes,
we konden het niet eens begrijpen wat ze zeiden.
Ze wilden gewoon met ons rondhangen.
En dan in 1974, als Prof binnenkomt
en zegt: "Kijk, jongens, we zijn geweest... uitgenodigd om naar Japan te reizen."
Japan.
Deze jongens kregen de kans om door Japan te touren.
En het winnen stopte nooit.
Dat ging zo door tot 1977.
We waren uitgenodigd op het Reno Jazz Festival
waar we tegen streden? alle topbands in het hele land.
En won de meest opvallende band weer in de natie.
We waren allemaal op de radio. We waren op televisie.
De Kashmere High School Stage Band.
We waren als, uh, Hollywood.
Ik ben Eothen Alapatt, algemeen directeur van Stones Throw Records
hier in Los Angeles.
Ik ben ook de oprichter van Now Again Records,
het heruitgavebedrijf dat ik ben begonnen
om opgenomen muziek te archiveren tussen, je weet wel, '67 en '76,
een soort van, zoals de bloei van het funk-tijdperk.
U kunt alle foto's zien van de Kashmere Stage Band daar.
Het is daar een van mijn favorieten.
Conrad geloofde dat er geen reden was
waarom een ​​kind geen muziek kon opnemen en uitbrengen? zo goed als professionals.
Het was gewoon een abstract doel om te plegen ongelooflijke muziek opnemen van 16-jarigen
al was het maar voor, weet je,
de mensen in de onmiddellijke gemeente om naar te luisteren.
Het is gewoon zo dat het nu is over de hele wereld verspreid.
Mijn naam is Josh Davis. Uh, mijn DJ-naam is Shadow.
De eerste keer Ik hoorde de muziek van Kashmere
stond eigenlijk op een bandcompilatie
van een man die funkplaten verkocht in Londen.
Er stond alleen Kassa.
Weet je, voor mij was het, zoals, ja, dit is het soort groove waar ik van hou.
Het was ruig, weet je.
Ik dacht dat het een funkband was.
Nooit in een miljoen jaar zou ik hebben aangenomen?
dat ze gewoon muziekstudenten waren.
Ik had de drumbreak willen omdraaien op het nummer Kashmere.
Ik vond het gewoon altijd leuk de synchronisatie ervan.
Mensen die records samplen alleen iets proeven
ze denken is als een klein moment van schittering.
Iets waar ze zin in hebben gaat spreken
aan een nieuwe generatie mensen.
ik heb gekocht bandalbums op de middelbare school
telkens als ik ze vond,
uit de hele Verenigde Staten,
en 99 van de 100 waren gewoon verschrikkelijk.
Dus het feit dat ik het had gehoord funkmuziek zo goed
door een middelbare schoolband, weet je, blies me gewoon weg.
Nou, ik moest alles weten over de band
en uiteindelijk vertelde iemand me, zoals,
"Nou, waarom neem je geen contact op, weet je dat, Conrad?"
Dus vlogen we naar Texas en we hebben alles eruit gehaald
en we begonnen door te gaan en alles,
en Conrad had ons verteld opnieuw en opnieuw,
"De records waren slechts een facsimile.
De pracht van mijn band was in de live-uitvoering."
Ze zijn redelijk goed opgenomen, waren ze niet?
Ja, de opnames zijn erg mooi.
Van Houston, Texas, de Kashmere High School Stage Band
onder leiding van Conrad Johnson.
De live optredens van de band waren wat ons doodde.
Ze waren gewoon ongelooflijk.
Heeft Conrad overgehaald om te doen een dubbele schijvenset.
Een, de studio-opnames; twee, de live-opnames...
allemaal funk, geen vulmiddel.
We noemden het Texas Thunder Soul.
Wiens idee was het? om het funknummer daadwerkelijk te doen?
- Mij. - Het was.
Ik bedoel, kijk, het is gewoon... wat rond gaat, komt rond.
We dachten allemaal dat ze zouden krijgen een paar duizend stukjes die er zijn
en misschien zouden we break-even,
en het was ongelooflijk om de reactie te zien.
Het waren, zoals, de blanke mensen van middelbare leeftijd in het hele land
ging ineens uit en begon deze cd te kopen.
Oh, dat is een slechte daar.
- Dat vindt je leuk? - Oh man.
En ik belde Conrad en ik had zoiets van, "Je gaat dit niet geloven,
maar we gingen van het zijn, zoals, nummer 3.000-iets
op de lijst met topverkopers van Amazon om nummer 3 te zijn."
En we bleven daarboven voor een heel weekend,
met deze band, weet je, die niets had opgenomen,
je weet wel, in meer dan 25 jaar.
Dus je luisterde naar James Brown en al die dingen?
Ja, dat deden we.
We hebben er zo een van James Brown daar.
Wat me verbaast is dat wanneer je deed al deze dingen
je was al 55 jaar, weet je?
Ja, dat was ik.
Ik zou Prof binnen zien komen de bandkamer dat jaar,
in '77, '78, en zijn hoofd zou naar beneden zijn
en hij was niet zo blij zoals hij was.
Eigenlijk, dat jaar kregen we een nieuwe directeur
en hij begreep de tradities niet van de Kashmere Stage Band.
Eigenlijk, hij gaf niet om de tradities
van de Kashmere Stage Band.
Afgunst kwam binnen van het schoolbestuur dat, "Wat is deze man aan het doen?"
Weet je, eh, 'Waarom doet hij dit?'
'Waarom reist hij naar Europa?'
'Waar gaat al het geld naartoe?'
Alles is politiek, zelfs het schooldistrict.
Het is een politieke zet.
Er gaan te veel lofbetuigingen aan een kleine zwarte man
aan die kant van de stad.
Hij had mensen die van hem hielden,
maar op het zelfde moment ze waren zijn ondergang aan het plannen.
We kregen niet de financiering of de steun
van de administratie die we vroeger kregen.
Het waren meer dingen uit onze zak komen.
De directeur en de administratie in die tijd was,
ze lagen echt op hem.
Ze zouden elke dag naar beneden komen om hem letterlijk lastig te vallen,
en dingen tegen hem zeggen waar we bij zijn,
wat echt respectloos was.
We zagen een, euh, gewoon een neerwaartse spiraal.
Eigenlijk, hij heeft ons niet eens verteld dat hij met pensioen ging.
Dat hij volgend jaar gewoon niet terugkwam.
Ik denk dat elke schoolbeheerder
die stemmen om muziek uit het systeem te halen,
hij zou ontslagen moeten worden.
schoolbeheerder, hij zou ontslagen moeten worden.
Haal het er niet uit. Haal het er niet uit.
Laat het daar.
Het kan die kinderen helpen.
Zelfs als het... ook al is het niet het hoogste tarief.
Laat het daar. Het is een ervaring dat hij in het leven niet anders zal worden.
Laten we gaan!
Luister, luister. Hé, luister eens.
Ik heb de ritmesectie nodig om...
Ik wil dat iedereen hier stil is
dus daar kan ik aan werken. Een.
Wacht een seconde. Dat is een treinwrak.
Dat moeten we oplossen.
Ik wil dat iedereen dat accent raakt.
Craig Baldwin, dat is een wonder.
Omdat Craig bijna een misdadiger was.
Ik zou hem naar beneden zien lopen 's avonds laat op straat
onder aan, in de slechte buurt,
en ik zou zeggen, "Wat doe jij hier?"
Hij zei: "Ik ga worden" een geweldige muzikant op een dag.
Maak je er geen zorgen over."
Daar gaan we. Iedereen stil.
Deze jonge man was de koudste.
Hij kan brutaal zijn.
Hij zou zeggen wat hij te zeggen had en het kon hem niet schelen als je het niet leuk vond.
Hij zou gewoon naar je kijken.
Iedereen. H, ritmesectie.
Je ziet Craig Baldwin daarboven dat doen,
toen ik wist dat hij geen muziek las
maar hij zou kunnen zeggen: "Ga naar letter H."
Ik had zoiets van, "Geweldig!"
Hij kent de letter H, hij bestudeerde deze muziek.
1, 2, 3, 4...
Hij stond daar en zei: "Oké, jongens, dit is wat we gaan doen."
Zo zou prof het zeggen.
Hij had de aandacht van iedereen
omdat je mensen had met een perfecte pitch daar zitten.
Je had mensen die... banddirecteuren die daar zitten.
Je had mensen die dokter waren en advocaten die daar zitten
maar Craig zei: "Goed, jongens, laten we dit doen."
En het was als, chh!
Ik hoor iemand spelen.
Dat is een intimiderende baan, de band laten raken,
en om zo te slaan, weet je.
Dat is, uh, dat is een grote klus.
God. Ik ben uitgeput.
Zie je hoe goed ik je liet kijken?
- Wat dan ook. Wat dan ook. - Ik liet je er goed uitzien.
Zie je hoe goed ik je toen heb laten kijken?
Schat, je weet dat ik je complimenteer.
Alles moet veranderen...
Daar ga je.
Alles zal veranderen...
- Niets blijft hetzelfde... - Niets blijft hetzelfde...
Welterusten.
Bel me. Ik houd van je.
Ik hou ook van jou schat.
Ik wil dat je deze jas probeert.
Ik vond mijn oude jas uit 1974,
maar ik kan het niet dragen, dus zeiden ze: "Laat Gerald het aantrekken."
Ik had niet gedacht dat ik dat ooit nog zou zien.
Je hebt dat in perfecte staat gehouden, hè?
Ja, kerel.
Oh man.
Eigenlijk droeg ik... Het was vroeger een grote maar...
Het was...
Ik bedoel, dat is 30 jaar geleden, dus...
Het paste me vroeger zo.
Ik had de mijne tot ongeveer de jaren '80.
Weet je, toen ik Kashmere verliet? Ik woog nog geen 100 pond, man.
Ik heb alle...
Iets op de achterkant?
Man, op de rug daar is de naam, man.
Oh man!
En jij zat in de klas van '73, toch?
Daar gaan we. Koel. Koel.
Juist, juist. Laat me dat voorhoofd kussen.
Hoe gaat het met je?
Het gaat goed met me. Craig?
Craig Baldwin, in uw kamer.
Recht voor je staan.
Laat me je aanraken. Hoe gaat het nu?
Nou, ik zal hondsdol zijn. Craig?
Ja meneer.
Ja, hij is-hij-hij is... hij is gekomen om u te zien, prof.
Nou, dat is prachtig.
Ja. Maar je moet het hem vertellen over wat je...
Nou, een van de redenen om hier te zijn
is de eerste die ik had verteld, um, mijn broer hier
'omdat je het weet, Ik neem broederschap hier
met de zoon van jou.
Je neemt broederschap aan.
Broederschap. Ja.
Dat zegt me iets.
Weet je, we hebben dit programma we zetten het voor je in elkaar
op 1 februari.
We gaan spelen Kasjmier, nulpunt,
Verloren liefde en alle lof.
We zijn ze aan het oefenen.
Dat is ongelofelijk.
Ja.
Maar, ik bedoel, maar het is geloofwaardig.
- Jaaa Jaaa. - Absoluut.
Prof, ik heb jongens die niet hebben gespeeld hun hoorns in 30 jaar
die terugkwamen om dit te doen, euh, deze deal.
- Wat? - Ja. 30 jaar.
Die katten, kunnen ze het?
Prof, u zult versteld staan.
Je bedoelt dat ze...
Luister, ik wil dat je het hoort Wat ik zeg.
Oke.
Ze hebben zo goed les gekregen
dat ze zich kunnen herinneren wat deden ze toen, en doen ze het?
Het is bijna zoals jij in de kamer, prof.
Ik kan dit niet geloven.
Het is net alsof je daar staat.
Wauw.
Mm-hm.
Wauw.
- Ja. - Jeetje.
Dit vind ik gewoon leuk om te zien. Wanneer zal het zijn?
Het zal aanstaande vrijdag zijn.
We hebben een aantal verrassingen
maar we gaan zetten een beetje een draai eraan
en kijk dan wat je denkt.
Ik weet van je draai.
Maar ik ben niet zo zeker dat ik er zelfs mag zijn.
Prof, op de een of andere manier, je gaat... we gaan het halen.
Je gaat... we gaan zorg dat je het haalt, oké?
Ik wil daar zijn.
Dat is het plan.
Oh, man, dit is geweldig.
Ja.
Okee?
Okee.
Oké, kerel.
Ik houd van je.
- Hou ook van jou. - Spreek je snel, man.
Ahhh, kerel.
Als jullie me je aandacht zouden kunnen geven.
Dit is... Dit is erg moeilijk voor mij.
Prof had een milde hartaanval.
Oke?
Hij is in het Methodist Hospital en, um,
Ik heb hem een ​​belofte gedaan
dat we dit voor hem gaan doen.
Ik vertelde hem over jullie allemaal en de...
en de inzet, en hij is... hij was gewoon weggeblazen
dat jullie eigenlijk allemaal, weet je,
kwamen weer bij elkaar, weet je, hiervoor,
dus we hebben werk te doen.
En, eh, ik ga het vragen, eh, Tim
om, uh, op te staan ​​en iets speciaals voor ons te zeggen
omdat we dit nu nodig hebben.
Genadige God, onze Vader, opnieuw komen we voor uw aanwezigheid.
Dus we vragen het nu dat je je woord zou spreken
over de ziekte van prof Conrad Johnson.
Ik vroeg me af, Zou ik hem ooit nog terugzien?
en heb ik alles gezegd wat ik moest zeggen?
Raak gewoon zijn lichaam aan...
Was mijn leven, de dingen die ik had gedaan,
beviel het hem?
Ik vroeg me af als ik ooit de kans zou krijgen
om eigenlijk gewoon zijn hand aan te raken
of zeg gewoon dat ik van je hou.
Bedankt.
We bidden dat je ons nu wilt zegenen
en blijf ons zegenen
al de dagen van ons leven...
We zeiden net, "Wacht even, prof.
"Wacht even. We doen dit.
We doen dit voor u. Gewoon volhouden."
En wij danken u. Amen.
Helemaal top, daar gaan we.
Show Time.
1, 2... 1, 2, 3...
Toen je dat hoorde... boog!
Ik bedoel, het sloeg me bijna neer
en ik probeerde te houden mijn emoties voor mezelf
omdat ik niet wilde dat ze het zagen
dat het was als, man, je gaat me aan het huilen maken, man.
Je gaat me aan het huilen maken want, weet je, dit is macht.
Dit is de kracht van Conrad Johnson en we spelen zijn kracht.
Praten over de nul, unh!
Over de nul gesproken...
Ja ja ja ja...
Nul, uh!
Praten over de nul, unh!
Ik wil dat Prof het gevoel heeft dat we het nooit verloren hebben,
dat we het nog steeds hebben.
We willen hem laten zien dat we luisterden
en we waren aan het opletten
en we willen dat hij het weet dat we zijn muziek respecteren.
We willen de studenten niet kijken en zeggen,
"Oh, dat was gewoon... een stel oude mensen."
We willen dat ze, als ze ons horen, zeggen:
"Wauw, die oude mensen hebben het nog steeds."
Ik hoop alleen dat ze het zullen zien dat er een paar jongens zijn
dat kwam uit van deze zelfde buurt
die door dezelfde gangen liep
die in dezelfde klaslokalen zaten
dat deed iets geweldigs.
Mijn diepste hoop voor dit reünieconcert
is dat we nog een tour doen naar Europa, Japan,
en ik krijg een groot platencontract.
Ik kan het met geen andere woorden zeggen.
We gaan dit doen, dit ding,
en, uh, en zoals, ja, ik wil er deel van uitmaken.
Ik wil daar zijn.
Ik wil, ik wil het weer voelen, weet je.
Dus, eh, ja, het is... het is een groot ding voor mij.
Ik wil hem, ik wil dat hij weet...
dat zijn we niet vergeten, man.
We zijn niet vergeten hoe het moet.
Je weet wel. misschien 30, 40 jaar vanaf het moment,
maar we zijn niet vergeten hoe het moet, je weet wel?
- Comp. Wat gebeurd er? - Hey man.
Ziet er goed uit, jongen. Ziet er goed uit, jongen.
Goed je te zien, kerel. Je ziet er goed uit, man.
Oh, het is tijd, jongens, het is tijd.
Kijk naar jezelf. Hoe gaat het?
Man. Ik ben... Ik ben blij, man.
Ik ben blij dat we het doen. Wij doen het.
Je stikt, broer.
Nee, nee, nee, wurg me niet.
Laat me, laat me het uitrekken nu een beetje meer.
Nu, mijn nek is niet zo groot, Clifford.
Kom op, wat probeer je te zeggen, man?
Ik probeer te zeggen dat het allemaal goed is, man.
Earl Spiller vertelde me, hij zei:
"Man, als we oud worden, man, we gaan dit doen.
We gaan een reünie doen, man, en we worden allemaal oud, man."
Maar zo oud zijn we niet.
- We zijn niet zo oud. - We zien er nog steeds goed uit.
Bruce hier. We gebruiken om hem te noemen de hoochie coochie man.
Als hij speelde, zou hij een soort van... zijn heupen bewegen en wiebelen.
- Kijk hiernaar. - Pak dat.
Wie deed dat? Wie deed dat?
Krijg voorpagina. Kijk ernaar, kijk naar jou, jongen.
Jongen, je steelt de krantenkoppen.
Nou, we herinneren het ons zeker, toch?
Rustig aan. Hij probeert te praten.
We hebben klasse van '59.
- Okee. - Oh Oh!
Oldschool in huis.
Ik wil gewoon zeggen dat ik het weet Ik ben met een paar slechte muzikanten.
Maar we... maar we brachten de eerste trofee voor deze school.
- Oh Oh. - Hallo! Hallo!
En het was geen jazztrofee,
dus Conrad is meer dan alleen jazz.
Conrad maakte me verliefd met symfoniemuziek.
En toen we voor het eerst naar Prairie View gingen,
we allemaal... we waren zo arm we hadden als school geen uniformen.
Alles wat we hadden was een witte broek en een wit overhemd,
en mensen zouden zeggen, "Wie zijn die melkboeren?
Wat ze... Wat ze... Waar komen ze hier voor?"
Maar toen we vertrokken, ze wisten wie die melkboeren waren.
Maar ik kwam hier en... Ik kwam hier alleen maar om te zeggen
Conrad heeft wonderen gedaan voor iedereen, en dus wilde ik dat je het recht had.
Hij is meer dan alleen een jazzmuzikant.
Hij is een echte muzikant,
van de moedervlek op zijn hoofd tot aan zijn tenen.
Elke keer dat we iets doen,
De heer Gerald Calhoun komt uit Portugal.
Toespraak! Toespraak!
Om hier te zijn na al die jaren
en we komen allemaal samen voor dit moment in... op dit moment...
Hoor, hoor! Ja meneer. Ja, kerel.
...kun je het geloven?
Amen.
Het is... Het is gebeurd. Het is gebeurd.
- Het gaat naar beneden. - Het is hier, het is vandaag,
- We zijn er allemaal. - Laten we beginnen.
Wat een zegen.
Nu, Adrian Tyler.
Band directeur.
Ja meneer. Ja meneer. Ja meneer. Ja.
Ik dank je echt vanuit de grond van mijn hart
om hier te kunnen komen en laat mijn huidige studenten zien
dat het mogelijk is om te komen uit deze bandkamer
en een positieve invloed uitoefenen.
Ik dank u en ik dring er bij u op aan, laat dit niet de laatste keer zijn
je komt terug naar Kashmere nog 30 jaar.
Okee?
Ik hoop velen van jullie allemaal te zien komen.
Als je wilt helpen, bel me dan.
Ach, jongen.
Heb je daar hulp bij nodig?
Zo hoeft hij niet zo ver te lopen.
Oké, laten we het maar ronddraaien.
Je gaat met je benen zwaaien voor mij in de buurt?
- Ik doe. - Kom op.
Laat me nu niet los.
Oh, ik laat je niet los.
Ik maak je net klaar. Ben je klaar om te rollen?
Laat me eens kijken.
Het was best gek om hem te zien
naar binnen gereden, in een rolstoel naar de middelbare school, weet je,
er fragieler uitzien dan ik had gedacht
en ik dacht bij mezelf: "Mijn God,
zoals, hij heeft het echt volgehouden om dit te zien."
Waarom dit programma, waarom vandaag?
Vandaag is het 1 februari,
en we beginnen Black History Month
en onze naleving van Black History Month
rond deze Verenigde Staten.
En wat een passende kans voor ons eren en erkennen
een icoon in de muziekindustrie, De heer Conrad O. Johnson.
Jij bent een voorbeeld
van wat opvoeders overal de wereld hoopt te zijn,
en dat is een invloed op hun leerlingen.
Wij danken u, wij eren u, wij houden van jou.
ik wilde huilen
omdat ik zo blij was hem te zien.
Ook al zag hij er zwak uit,
Ik wist dat zijn hart daar was en hij keek naar zijn kinderen.
En hij zei zoiets als: "Er is niks veranderd.
Ik ben nu gewoon ouder. Jij ook. Toneelstuk."
Zonder verder oponthoud,
de legendarische Kashmere Stage Band. Geef het op.
1, 2, 3, 4.
1, 2, 1, 2, 3, 4!
Dit zijn mijn broers en zussen.
De Kashmere Alumni Stage Band,
onder de directie van de heer Conrad O. Johnson.
Prof, wat denk je? hierover vandaag, man?
Het was in orde, hè?
Ja. Het was in orde. Het was in orde.
O ja, kerel.
- Het klinkt goed? - Het klinkt goed.
Ja? We hebben genoten, prof.
Ik heb er ook van genoten, man.
Het was iets geweldigs, nietwaar?
- Het was geweldig, man. - Fantastisch.
Ik heb nog nooit zoiets gezien.
Ja ik ook. Ik ook.
Je gaf ons de geest en we gaan het doorgeven.
- Geef het door. - We geven het door.
Dat is wat we moeten doen.
Het zal nooit weggaan.
We waren gewoon wat kleine oude snotterige kinderen,
je nam ons onder je hoede en maakte echte muzikanten van ons.
Dat waarderen we zeker, prof.
Je gaf ons ons doel, man.
En we kwamen er allemaal voor terug, om je te eren, man.
We zullen het nooit vergeten.
Bedankt. Bedankt. Bedankt, man.
Nou, je hebt het gedaan.
En je mag het van me aannemen, schat.
Je hebt het gedaan.
Luister goed, schat, en dat zou je doen.
Ja.
- Je had gelijk. - Hmmm.
Hij bracht ze 30 jaar later terug...
Ja.
...en je zou nog steeds hetzelfde kunnen doen.
Ja.
Dus ik sprak met zijn zoon. Zijn zoon zei:
"Weet je, Prof heeft geslapen, "uh, sinds hij gisteravond thuiskwam,
"maar kom naar buiten en, weet je, we zullen hem wakker maken en we zullen praten.
Weet je, hij houdt van praten met jou over muziek."
Dus ik zei, 'Geweldig. Ik kom zo.'
Dus we gaan daar naar binnen en hij maakt Prof . wakker
en Prof gaat zitten en we beginnen te praten.
En ik zei: "Hé, Prof, weet je, Ik... Ik hoop dat je...
Ik hoop dat je voelt dat ik, weet je, ik heb je goed gedaan."
Weet je, en hij zei: "Ja, man, weet je,
je hebt me goed gedaan."
En ik zei, euh,
Ik zei: "Weet je, het... uw erfenis is veilig."
En hij zei, 'Ja, ik weet dat het veilig is.
Weet je, wat is het volgende?"
En ik zei, "Man, misschien kunnen we doen,
je weet wel, een compilatie van al deze ballads."
Hij zegt: "Man, we hadden... een paar geweldige ballads, man."
En ik zei, "Ja, man, weet je,
"Je had zoveel en ik ben...
zo trots om hier deel van uit te maken."
En ik zei net, "Ja, ik hou van je, man."
Hij zei: "Ik hou ook van jou."
En toen viel hij in slaap.
Dit is van Conrad Johnson kleindochter.
Ik bel om je te laten weten
Prof is overleden, 17.00 uur. Vandaag.
Het is, eh, zondag. We wilden dat je het wist.
Dit is Mingo in Houston om maar te zeggen
Ik wist niet of je het kreeg de informatie over prof.
Dus ik belde je om het door te geven.
ik weet niet of iemand heeft u verteld dat we Prof.
Hij is naar huis gegaan. Hij zij gezegend.
Conrad Johnson is net geslaagd.
We krijgen nu allemaal bericht.
Als we de handschoenen dragen,
als we de handschoenen dragen,
een broer is uit ons midden weggegaan
en zeilde naar gouden kusten.
Als we de handschoenen dragen,
een vriend is geslaagd voor de laatste test
en liep door paarse deuren.
De cirkel heeft een lege plek. Een stem zal niet meer verrijzen.
Het lied van kameraadschap en liefde voor altijd verheffen.
Goedemorgen. Ja, het is een goede dag.
Want dit is een feestdag.
En je vierde Prof helemaal tot aan de deur van de hemel.
God zegene u.
Je gaf hem zijn bloemen terwijl hij hier nog was
en zou het kunnen waarderen en Prof had een geweldige tijd.
Wij geven u de eer...
Vandaag morgen...
En voor altijd...
En ooit...
En...
Ooit...
Ik heb ze trots gegeven. Ik heb ze eer gegeven.
Ik heb ze uitzonderlijke prestaties geleverd.
En ze wisten het.
En ze waardeerden het.
Maar we moesten er nu voor werken.
Het kwam niet zomaar vanzelf.
Dit is krachtig. Het is een prachtig moment.
Een man en zijn hoorn. Een man en zijn hoorn.
O, wat geweldig.
Oh man, dat ziet er uit net als hij, man.
Voor Conrad.
Ondertitels door Mister Bee Bart Besems